.

 Noty o kompozytorach

Alfred Sznitke

Urodził się w 1934 roku w mieście Engels (ówczesnej republice Niemców Nadwołżańskich), zmarł w 1998 roku w Hamburgu. Pochodził z rodziny niemiecko - żydowskiej. Jego rodzimym językiem był niemiecki. Mimo to wielkim problemem stała się później dla kompozytora decyzja o emigracji do Niemiec, który bez względu na biologiczne uwarunkowania - czuł się Rosjaninem.

W latach 1953-58 studiował kompozycję w Konserwatorium w Moskwie. W latach 1961-72 uczył instrumentacji w Konserwatorium, pisał muzykę teatralną i filmową. W tym czasie powstają jego pierwsze znaczące kompozycje, w których istotną rolę odgrywa technika dodekafoniczna i elementy aleatoryzmu, następnie zaczyna pierwsze próby z techniką polistylistyczną, która stanie się główną cechą jego późniejszej muzyki. Intensywniejsza obecność Sznitkego w Europie zaczyna się pod koniec lat siedemdziesiątych za sprawą podróży koncertowych po Niemczech Zachodnich i Austrii z Gidonem Kremerem, Tatjaną Grindienko i Litewską Orkiestrą Kameralną pod dyrekcją Sauliusa Sondeckisa. W roku 1979 był gościem British Council, w 1980 profesorem gościnnym wiedeńskiej Hochschule für Musik und Darstellende Kunst, w 1981 został członkiem Akademie der Künste w Berlinie Zachodnim. W 1986 roku Sznitke został członkiem Bawarskiej Akademii Sztuk Pięknych w Monachium, w 1987 Królewskiej Szwedzkiej Akademii Muzycznej w Sztokholmie, w 1989 członkiem honorowym Freie Akademie der Künste w Hamburgu, w 1990 - Royal Academy of Music w Londynie. Następne wyróżnienia to: Austriacka Nagroda Państwowa (1991), Premium Imperiale w Tokio (1992), Nagroda Bachowska Hanseatyckiego Miasta Hamburg (1992), Rosyjska Nagroda Kulturalna (1993), Wielki Krzyż Zasługi z Gwiazdą Republiki Federalnej Niemiec (1994), Österreichisches Ehrenzeichen für Wissenschaft und Kunst i członkostwo American Academy of Arts and Letters w Nowym Jorku (1994). W 1998 otrzymał w Moskwie wielką nagrodę „Sława-Gloria”. W 1990 osiadł na stałe w Hamburgu.

 

Feliksas Bajoras

Urodził się w 1934 roku w Olicie (Litwa). Ukończył konserwatorium w Wilnie, gdzie studiował u Aleksandrasa Livontasa (skrzypce, dyplom w 1957) oraz u Juliusa Juzeliunasa (kompozycja, dyplom w 1963). 1957-58 pracował jako skrzypek w orkiestrze Filharmonii, 1958-63 w zespole rozrywkowym radia i telewizji w Wilnie. W latach 1965-84 był dyrektorem muzycznym Litewskiego Teatru Młodych. W latach 1984-1988 mieszkał w USA. Obecnie uczy kompozycji w Akademii Muzycznej w Wilnie.

 

 

Arvo Pärt

Urodził się 1935 roku w Paide (Estonia). Studiował kompozycję u Heino Ellera w Konserwatorium w Tallinie. W latach 1958-67 był reżyserem dźwięku w Radiu Estońskim. W 1980 wraz z rodziną wyemigrował do Wiednia. W 1981 przybył jako stypendysta Deutscher Akademischer Austauschdienst do Berlina, gdzie mieszka do chwili obecnej. Jest laureatem wielu nagród, m.in. Wielkiej Nagrody Kulturalnej Stowarzyszenia Estońskiego w Sztokholmie (1983); był stypendystą m.in. austriackiego ministerstwa kultury, Fundacji im. Heinricha Strobla, Instytutu Musagetis w Zurychu. W roku 2000 otrzymał Nagrodę in. Herdera, przyznawaną przez Uniwersytet Wiedeński. Muzyka Pärta, pisana w technice zwanej przez kompozytora „dzwoneczkową”, wyrastająca bezpośrednio z ducha chorału gregoriańskiego i liturgii greko-katolickiej, stała się odrębnym i niezależnym zjawiskiem muzyki ostatniej ćwierci XX wieku.

26 sierpnia 2000 odbyło się w Reykiawiku (w ramach projektu Europejskich Miast Kultury 2000) prawykonanie utworu chóralnego a cappella ...which was the son of... napisanego dla międzynarodowego chóru Voices of Europe (polska premiera miała miejsce 3 września 2000 w Krakowie). 2 września w ramach wystawy EXPO 2000 Dziewczęcy Chór Hanoweru wykonał Zwei Beter. 30 września w Berlinie Litewska Orkiestra Kameralna pod dyrekcją Sauliusa Sondeckisa prawykonała utwór Orient & Occident na orkiestrę smyczkową, zamówionego przez Berliner Festspiele. 19 listopada odbędzie się w Rzymie prawykonanie kompozycji Cecilia, vergine romana, trzy dni przez dniem św. Cecylii (22.11.). Utwór został napisany z okazji Świętego Roku 2000 i zostanie wykonane przez Chór i Orkiestrę Accademia Nazionale di Santa Cecilia pod dyrekcją Myung-Whun Chunga, któremu jest dedykowany.

 

Peteris Vasks

Urodził się w 1946 roku w Aizpute na Łotwie. Studiował w Akademii Muzycznej w Rydze, a następnie w klasie kontrabasu Vytautasa Sereiki w Akademii Muzycznej w Wilnie (dyplom 1970). W latach 1963-74 był instrumentalistą w orkiestrach, m.in.: Litewskiej Orkiestry Filharmonicznej (1966-69), Orkiestry Kameralnej Filharmonii Łotewskiej (1969-70) i Orkiestry Radia i Telewizji Łotewskiej (1971-74). Następnie w latach 1973-78 studiował kompozycję u Valenciusa Utkina w Łotewskiej Wyższej Szkole Muzycznej w Rydze. Jest laureatem wielu nagród kompozytorskich, m.in.: Wielkiej Nagrody Muzycznej Litwy (1993) za 12-głosową balladę chóralną Litene, Nagrody Herdera, którą otrzymał na Uniwersytecie Wiedeńskim (1996) i Łotewskiej Wielkiej Nagrody Muzycznej (1999) za Koncert skrzypcowy „Tala gaisma”. Od 1994 jest honorowym członkiem Łotewskiej Akademii Nauk.

Sofia Gubaidulina

Urodziła się w 1931 roku w Christopolu (Republika Tatarska), studiowała w konserwatorium w Kazaniu (fortepian i kompozycję), następnie w Konserwatorium Moskiewskim u Mikołaja Piejki (do 1959) i Wissariona Szebalina (studium podyplomowe). Od 1963 była kompozytorem niezależnym, mieszkała w Moskwie. W 1992 wyemigrowała do Niemiec, osiedlając się w pobliżu Hamburga. Wraz z Wiaczesławem Artiomowem i Wiktorem Suslinem założyła w 1975 zespół „Astrea”, który specjalizował się w improwizacji na rzadkich instrumentach ludowych - rosyjskich, kaukaskich i środkowoazjatyckich.

Jest laureatką wielu prestiżowych nagród na międzynarodowych konkursach kompozytorskich, m.in. w Rzymie za Stufen na orkiestrę (1975) i w Monako (1987), ponadto otrzymała Międzynarodową Nagrodę Nagraniową im. Kusewickiego za płyty kompaktowe z nagraniami koncertu skrzypcowego Offertorium i Symfonii Stimmen... verstummen... (1991), Premio Franco Abbiato, Heidelberg Künstlerinnenpreis (1991), Rosyjską Nagrodę Państwową (1992), Nagrodę Miasta Brunszwiku im. Ludwiga Spohra (1995), japońskie Praemium Imperiale (1998) oraz Nagrodę Fundacji Muzycznej Léonie Sonning w Kopenhadze (1999). Sofia Gubaidulina uważana jest za jedną z ważniejszych osobowości nowej muzyki krajów byłego ZSRR. O zainteresowaniu jej muzyką świadczy znaczna ilość zamówień, jakie składają u kompozytorki różne organizacje i instytucje, m.in.: BBC, festiwal w Berlinie, Biblioteka Kongresu USA, Chicagowska Orkiestra Symfoniczna, Radio France, New York Philharmonic - jak również liczne płyty kompaktowe z nagraniami jej muzyki. Gubaidulina ma rozległe zainteresowania literackie - w swej muzyce sięga do poezji antycznej, egipskiej i perskiej, a także do liryki Mariny Cwietajewej, która jest jej duchowo szczególnie bliska.

W ramach Festiwalu Kraków 2000 New York Philharmonic pod dyrekcją Kurta Masura wykonała w Krakowie Two Paths; solistkami były Cynthia Phelps i Rebecca Young.

 

Eugeniusz Knapik

Urodził się w 1951 roku w Rudzie Śląskiej. Studiował w latach 1970-79 w katowickiej Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej kompozycję u Henryka Mikołaja Góreckiego oraz fortepian u Czesława Stańczyka. Obecnie jest profesorem tej uczelni.

Występuje jako pianista, głównie w repertuarze muzyki XX wieku. Ma w dorobku wiele nagrań radiowych i fonograficznych, współpracował z Kwartetem Śląskim.

Otrzymał szereg nagród, m.in. II nagrodę na Konkursie Młodych ZKP w 1976 za Le Chant, III nagrodę na Konkursie Muzyki Kameralnej w Wiedniu w 1977 za Concerto grosso, I nagrodę festiwalu „Młodzi Muzycy Młodemu Miastu” w Stalowej Woli w 1979 za Corale, interludio e aria, Nagrodę im. S. Wyspiańskiego za Wyspy na orkiestrę smyczkową (1985). Na Międzynarodowej Trybunie Kompozytorów w Paryżu jego Kwartet smyczkowy w 1984 otrzymał pierwszą lokatę. W 1985 przyznano mu w Katowicach Nagrodę Polihymnii za twórczość kameralną. W 1988 na zamówienie dyrektora opery „La Monnaie” w Brukseli Gérarda Monnaie Eugeniusz Knapik rozpoczął pracę nad trylogią operową The Minds of Helena Troubleyn do tekstu Jana Fabre. W 1990 w De Vlaamse Opera w Antwerpii odbyła się premiera I części cyklu: Das Glas im Kopf wird vom Glas. W 1992 w ramach „Documenta IX” w Kassel zaprezentowano po raz pierwszy drugą część trylogii - Silent Screams, Difficult Dreams. Premiera koncertowa trzech (z pięciu) scen z trzeciej opery - La libertá chiama la libertá - odbyła się na zakończenie „Warszawskiej Jesieni” 1996, czwartej 9 października 1996 w Kopenhadze. We współpracy z Janem Fabre powstały też trzy spektakle baletowe z muzyką E. Knapika: The Sound of One Hand Clapping, wystawiony w Operze Frankfurckiej w 1991, Da un’ altra faccia del tempo, którego premiera odbyła się we wrześniu 1993 w Brukseli (ponad 50 przedstawień, m.in. w Amsterdamie, Frankfurcie, Berlinie, Paryżu, Barcelonie, Salzburgu, Ottawie, Antwerpii, Tokio) oraz Quando la terra si rimette in movimento dla Het Nationale Ballet w Amsterdamie (premiera w 1995). Ryga - miasto kultury europejskiej 2001 planuje wystawienie wszystkich trzech oper Eugeniusza Knapika, w tym przygotowanie prapremiery ostatniej z nich, La libertá chiama la libertá.

 

Rudolf Komorous (1931)

W latach 1952-59 studiował fagot i kompozycję w Praskiej Akademii Sztuk Interpretacyjnych. Należy do najoryginalniejszych zjawisk czeskiej Nowej Muzyki lat sześćdziesiątych. Najpierw przyłączył się do neodadaistycznej grupy artystów, Šmidrové, następnie wyjechał na dwa lata do Pekinu (1959-61) gdzie był nauczycielem puzonu i muzyki kameralnej w Konserwatorium. Później stał się głosicielem dandyzmu. W roku 1969 wyjechał do Kanady.

W latach pięćdziesiątych Komorous rozwinął tzw. „estetykę rzeczy osobliwych”. Wbrew modnej wówczas na świecie tendencji do abstrakcji, kładł nacisk na wszystko co konkretne. Spośród znaczeń, które niesie ze sobą wszystko co konkretne, można było wybierać i wykorzystywać najdziwniejsze konstrukcje i powiązania.

Komorous pozostawał pod wielkim wpływem swego pobytu w Chinach. Odkrył, że tylko to, co jest „puste”, może zostać napełnione (Tao); jedynie cisza może zostać wypełniona dźwiękiem. I tak muzyka Komorousa nie była strumieniem muzyki przerywanej pauzami, lecz strumieniem ciszy przerywanej dźwiękiem. Poszukiwania kompozytorskie Komorousa obracały się raczej w świecie artysty sztuk wizualnych niż w świecie muzyka. Próbował on kondensować muzykę w jednym obszarze (kwadracie lub kole), aby organizować dźwięki w oparciu o zasady geometrii, a jednocześnie eliminować konwencję.

 

Martin Smolka (1959)

Studia kompozytorskie odbył w Akademii Muzycznej u J. Pauera i C. Kohoutka, prywatnie uczył się u Marka Kopelenta.

Twórczość jego znana jest zarówno w kraju, jak i za granicą. Świadczy o tym znaczna liczba zamówień składanych przez prestiżowe festiwale muzyki współczesnej, jak Donaueschingen Musik Tage (1992), Berliner Musik-Biennale (1993, 1997), Musica Nova-Antiqua Köln (1996), Bang-On-a-Can-Marathon w Nowym Jorku (1996), Wittener Tage für neue Kammermusik (1999), Warszawska Jesień (1987, 2000) i wiele innych.

Jego utwory są wykonywane m.in. na festiwalach: MTMW w Oslo (1990) i w Kopenhadze (1996), w Witten (1990), Donaueschingen (1995), Hörgänge Wien (1996), Tage neuer Musik Stuttgart (1997), Klang-Aktionen w Monachium (1998).

Martin Smolka jest współzałożycielem znanego zespołu Agon, specjalizującego się w wykonaniach niekonwencjonalnej muzyki współczesnej. Do 1998 był dyrektorem artystycznym tej grupy i wchodził w jej skład jako pianista. Większość utworów kameralnych Smolki została nagrana na płytach kompaktowych zespołu Agon i wielokrotnie była wykonywana w różnych ośrodkach muzycznych Europy, a także w Kanadzie.

W ramach działalności zespołu Smolka prowadził badania nad muzyką ćwierćtonową uczniów Aloisa Háby oraz nad realizacją partytur graficznych i muzyki konceptualnej (John Cage, Cornelius Cardew, Daniel Goode, Milan Grygar i inni).

Nagrody Państwowej za udział w realizacji filmu Faraon oraz Nagrody Muzycznej Miasta Krakowa.

 

Zbyněk Vostřák (1920-1985)

Przez pewien czas z równym powodzeniem występował jako dyrygent i kompozytor oper i baletów neoklasycznych i neoromantycznych. W latach pięćdziesiątych, jednakże, przeszedł dwa traumatyczne doświadczenia. W roku 1954 na skutek wydarzenia o charakterze mistycznym, zupełnie zmienił swoje ukierunkowanie duchowe, a w okresie 1959-60 choroba nerwowa położyła kres jego działalności kompozytorskiej. Kiedy, na początku lat sześćdziesiątych, zaczął zapoznawać się z dziełem Antona von Weberna i jego dorobkiem muzycznym, rozstał się z tradycyjnymi metodami komponowania, a zarazem również z całą swą twórczością do tamtej chwili. W latach sześćdziesiątych Vostřák stał się osobowością, która w ówczesnej muzyce czeskiej była prawdopodobnie najbliższa prototypowi artysty Nowej Muzyki. Vostřák eksperymentował z serializmem, aleatoryką, notacją graficzną, i stworzył szereg utworów elektroakustycznych, jednocześnie dyrygując zespołem Musica viva Pragensis.

Krzysztof Penderecki

Urodził się 23 listopada 1933 roku w Dębicy. Studiował kompozycję u F. Skołyszewskiego, a następnie w PWSM w Krakowie u A. Malawskiego i S. Wiechowicza. Jest laureatem wielu nagród artystycznych krajowych i zagranicznych, w tym m.in.: I, II i III nagrody na II Konkursie Młodych Kompozytorów ZKP (1959), Nagrody Państwowej I st. (1968, 1983), Nagrody Związku Kompozytorów Polskich (1970), Nagrody im. Herdera (1977), im. Honeggera (1978), im. Sibeliusa (1983), Premio Lorenzo Magnifico (1985), fundacji im. Karla Wolfa (1987), Grammy Award (1998), Grawemeyer Music Award (1992), Międzynarodowej Rady Muzycznej UNESCO (1993), czy wreszcie Best Living World Composer Award (2000).

Krzysztof Penderecki jest doktorem honoris causa uniwersytetów w Rochester, Bordeaux, Leuven, Waszyngtonie, Belgradzie, Madrycie, Poznaniu, Warszawie, Buenos Aires, Glasgow, Krakowie i członkiem honorowym Royal Academy of Music w Londynie, Accademia Nazionale di Santa Cecilia w Rzymie, Kungl. Musikaliska Akademien w Sztokholmie, Akademie der Künste w Berlinie, Academia National de Bellas Artes w Buenos Aires, Académie Internationale de Philosophie et de l’ Art w Bernie, Académie Nationale des Sciences, Belles-lettres et Arts w Bordeaux, Royal Irish Academy of Music w Dublinie, American Academy of Arts and Letters. Posiada wysokie odznaczenia państwowe krajowe i zagraniczne.

W latach 1973 -1978 wykładał w Yale University w New Haven, w latach 1972 -1987 był rektorem Akademii Muzycznej w Krakowie, w latach 1987-1990 dyrektorem artystycznym Filharmonii Krakowskiej. Prowadzi koncerty z czołowymi orkiestrami symfonicznymi w Stanach Zjednoczonych i w Europie.

 

Krystyna Moszumańska-Nazar

Urodziła się w 1924 we Lwowie. Po wojnie osiedliła się w Krakowie. Studiowała w krakowskiej PWSM (obecnie Akademii Muzycznej) w klasie kompozycji Stanisława Wiechowicza oraz w klasie fortepianu Jana Hoffmana. Jest laureatką wielu konkursów, m.in. Konkursu Młodych ZKP w 1954 (nagroda za Oberek ze Suity tańców polskich), Międzynarodowego Konkursu dla Kompozytorek w Mannheimie w 1961 (za Hexaèdre) i 1966 (za Exodus), Międzynarodowego Konkursu dla Kompozytorek w Buenos Aires w 1962 (Muzyka na smyczki, I nagroda i złoty medal), Konkursu Kompozytorskiego im. Szymanowskiego w 1974 (Madonny polskie, II nagroda). Jest profesorem Akademii Muzycznej w Krakowie. W latach 1987-93 pełniła funkcję jej rektora. Za całokształt twórczości i wszechstronną działalność kulturalną uhonorowana została nagrodą ZKP, pięciokrotnie Nagrodą Ministra Kultury i Sztuki, Odznaką Zasłużonego dla Kultury Narodowej, Nagrodą Prezesa Rady Ministrów oraz Nagrodą Miasta Krakowa.

 

Lepo Sumera (1950 -2000)

W latach 1968-73 studiował kompozycję w konserwatorium w Tallinie, potem przez pięć lat pracował w radiu estońskim. W 1976 zaczął wykładać kompozycję w konserwatorium. W latach 1979-82 odbył podyplomowe studia kompozycji w Konserwatorium Moskiewskim. W latach 1988-89 był kierownikiem departamentu Kompozycji i Muzykologii w Estońskiej Akademii Muzycznej. W 1989 został członkiem zarządu Zentrum für Kunst und Medientechnologie w Karlsruhe. W latach 1990-92 był ministrem kultury republiki Estonii. W 1993 został profesorem kompozycji w Estońskiej Akademii Muzycznej oraz prezesem Związku Kompozytorów Estońskich. W 1995 został kierownikiem Studia Muzyki Elektronicznej Estońskiej Akademii Muzycznej.

Lepo Sumera to było jedno z najważniejszych nazwisk muzyki estońskiej. Studiował u Heino Eller und Heino Jürisalu, pięć lat pracował jako reżyser dźwięku i jako producent nagrań w Radiu Estońskim. W czasie 1988-1992, gdy nastał czas na włączenie się do działań na rzecz niepodległości Estonii, Lepo Sumera był wyjątkowo aktywny w życiu społecznym, m.in. jako minister kultury, w 1990 w Oslo ogłaszający przystąpienie Estonii do Międzynarodowego Towarzystwa Muzyki Współczesnej i inicjujący działanie estońskiej instytucji ochrony praw autorskich, uniezależnionej od dotychczasowej centrali w Moskwie.

 

Jurij Łaniuk

Urodził się w 1957roku we Lwowie. W latach 1975-80 studiował wiolonczelę u Jewhena Szpicera i kompozycję u Dezyderija Zadora w Konserwatorium we Lwowie. Studia podyplomowe kontynuował w Kijowie w klasie Wadyma Czerwowa (1980-82). Ważnym doświadczeniem kompozytorskim były spotkania z polskim kompozytorem Andrzejem Nikodemowiczem, mieszkającym we Lwowie W 1979 roku Jurij Łaniuk zdobywa I Nagrodę jako wiolonczelista na Konkursie im. Łysenki w Kijowie. Jest również laureatem nagrody im. L. Rewuckiego w dziedzinie kompozycji (1989). Jego utwory wykonywane były na koncertach i festiwalach w Kanadzie, USA, Niemczech, Belgii, Austrii, Rosji. W Polsce utwory Łaniuka prezentowane były m.in. na Warszawskich Spotkaniach Muzycznych i Dniach Muzyki Kompozytorów Krakowskich. W lutym 1999 roku Edmonton Symphony Orchestra pod dyrekcją Grzegorza Nowaka prawykonała jego Palimpsesty (1991-98). Jurij Łaniuk jest profesorem wiolonczeli i kompozycji we Lwowskim Konserwatorium Muzycznym. Jest również współorganizatorem Międzynarodowego Festiwalu Muzyki Współczesnej Kontrasty, która odbywa się we Lwowie od 1995 roku. Warszawskie wydawnictwo muzyczne CD Accord wydało płytę monograficzną z jego utworami.

 

Onute Narbutaite

Urodziła się w 1956 w Wilnie. Studiowała kompozycję u Broniusa Kutaviciusa w Szkole Artystycznej im. Ciurlionisa, następnie u Juliusa Juzeliunasa w konserwatorium w Wilnie (dyplom 1979). Uczyła teorii muzyki w Kłajpedzie w oddziale konserwatorium; 1982 wróciła do Wilna i poświęciła się kompozycji. Kompozycje jej wykonywane były na takich festiwalach, jak m.in.: Neue Musik in Munster w 1989, festiwal w Helsinkach w 1992 (Kwartet smyczkowy, utwór zamówiony), Seventh International Congress on Woman in Music w Holandii w 1991, Baltisk Musikfestival w Sztokholmie w 1991 i 1992, Schleswig-Holstein Musik Festival w 1992 (Metabole, utwór zamówiony), Musikhost w Arnhem (Holandia) w 1992, ADEvangarde w Monachium w 1993 (Hoquetus, utwór zamówiony), Hammoniale`93 w Hamburgu, 9.Internationales Festival fur neue Musik „Spurensuche” w Heidelbergu w 1994, Warszawska Jesień 1994, IV Polsko-Litewska Sesja Muzykologiczna (Monogramme, utwór zamówiony).

 

Roman Berger

Urodził się w 1930 roku w Cieszynie. Studiował w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Katowicach w klasie fortepianu E. Gabryś-Furmanikowej i teorię u J. Gawlasa. Wymuszona przez władze komunistyczne „emigracja” rodziny ze Śląska Cieszyńskiego do Bratysławy spowodowała, że Roman Berger rozpoczął studia w Bratysławie w klasie fortepianu oraz kompozycji (dyplom z odznaczeniem u D. Kardosa, 1965). Pracował w Telewizji Słowackiej, od 1966 był sekretarzem Związku Kompozytorów Słowackich (wykluczony 1968 za poparcie Praskiej Wiosny). Uznany za dysydenta został pozbawiony prawa do pracy na 9 lat. W 1989 roku powrócił do życia publicznego. W Polsce bardziej znane są jego prace teoretyczne niż kompozycje. W 1988 roku na Warszawskiej Jesieni zaprezentowano jego twórczość. W 1997 otrzymał członkostwo ZKP. Otrzymał wiele nagród kompozytorskich

 

Marek Stachowski

Urodził się w 1936 roku w Piekarach Śląskich. Studiował w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Krakowie u Krzysztofa Pendereckiego; ukończył także teorię muzyki. Jest laureatem wielu konkursów kompozytorskich, m.in. Międzynarodowego Konkursu Fundacji „Gaudeamus” (1968), Konkursu im. A. Malawskiego (I nagroda), Międzynarodowego Konkursu Komitetu Solidarności w Skopje (1969), Konkursu im. K. Szymanowskiego (I nagroda, 1974). Jego utwory: Neusis II, Divertimento, II Kwartet smyczkowy zostały wyróżnione na międzynarodowej Trybunie Kompozytorów w Paryżu (1974, 1979, 1990). W 1976 Marek Stachowski otrzymał Nagrodę Muzyczną Miasta Mönchengladbach, w 1979 Nagrodę Miasta Krakowa, w 1981 Nagrodę II stopnia Ministra Kultury i Sztuki, zaś w 1989 Nagrodę Ministra Kultury i Sztuki za twórczość muzyczną dla dzieci. W 1990 został laureatem nagrody Fundacji Jurzykowskiego w Nowym Jorku. W 1996 otrzymał nagrodę wojewody krakowskiego. Poza komponowaniem zajmuje się pracą dydaktyczną w Akademii Muzycznej w Krakowie (od 1979 także na Uniwersytecie Jagiellońskim). W 1975 wykładał kompozycję na uniwersytecie w Yale, w 1978 - na letnich kursach w Durham. Prowadził także seminaria podczas Gaudeamus Music Week w 1979 i 1984, a w 1887 kurty kompozytorskie w Rubin Academy of Music and Dance w Jerozolimie. W 1994 wygłosił cykl wykładów na uniwersytetach w Korei Południowej. Był jurorem wielu międzynarodowych konkursów kompozytorskich i wykonawczych. W latach 1993-99 był rektorem Akademii Muzycznej w Krakowie.

 

Zbigniew Bujarski

Urodził się 1933 roku w Muszynie. Studiował kompozycję w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Krakowie pod kierunkiem S. Wiechowicza. w1961 roku zdobył wyróżnienie na Konkursie Młodych ZKP, a 1963 II nagrodę na Konkursie im. G. Fitelberga. W roku 1978 jego Musica domestica była rekomendowana przez Międzynarodową Trybunę Kompozytorów w Paryżu. Jest również laureatem nagrody Związku Kompozytorów Polskich, Nagrody Miasta Krakowa oraz amerykańskiej nagrody im. A. Jurzykowskiego. Wykłada kompozycję w Akademii Muzycznej w Krakowie.

 

György Kurtág

Urodził się w 1926 w Lugos (obecnie Lugoj, Rumunia). W budapesztańskiej Akademii Muzycznej studiował kompozycję pod kierunkiem Sándora Veressa i Ferenca Farkasa, fortepian u Pála Kadosy i kameralistykę u Leó Weinera. W latach 1957-58 uzupełniał edukację muzyczną w Paryżu pod kierunkiem Marianny Stein, uczęszczał też na kursy prowadzone przez Messiaena i Milhauda. 1968-86 był profesorem kameralistyki w Akademii Muzycznej w Budapeszcie, później prowadził wielokrotnie kursy mistrzowskie w tej samej specjalności, m.in. w Szombáthely oraz w Villeneuve-des-Avignon. Jego międzynarodowa kariera rozpoczęła się od paryskiej premiery Posłanija pokojnoj R.W. Trusowoj na sopran i zespół kameralny w 1981, utworu zamówionego przez Ensemble Inter Contemporain. Jest laureatem wielu nagród, m.in. Nagrody im. Kossutha w 1973 i 1996, Nagrody im. Bartóka i Ditty Pasztory w 1984. W 1985 otrzymał od rządu francuskiego tytuł honorowy Officier dans l’ordre des Arts et des Lettres. Członek Bayerische Akademie der Schönen Künste w Monachium i Akademie der Künste w Berlinie. W latach 1993-95 był kompozytorem-rezydentem przy orkiestrze Berliner Philharmoniker, w sezonie 1995/96 - kompozytorem-rezydentem Künstlerhaus w Wiedniu.

 

Biuletyn Informacyjny Biura Prasowego Kraków 2000
Biuro Prasowe Kraków 2000; 31-005 Kraków, ul. Bracka 1; tel. (+48 12) 430 26 41, 430 26 70 fax 430 24 30; e-mail: BP@krakow2000.pl, http://www.krakow2000.pl