.
  Twórcy Szopki
Paul Chaland - pomysłodawca i producent szopki. Urodził się  w Lyonie. Długo pracował  
jako redaktor naczelny znanego tygodnika paryskiego. W 1977 roku podczas podróży do Mediolanu po raz  pierwszy zobaczył Szopkę Wenecką Primo Filipucciego. Właściciel szopki, który ukończył 72 lata nie radził sobie z  zarządzaniem tą instytucją. Chaland zauroczony spektaklem, za odprawę z pracy kupił szopkę od autora. Po premierze spektaklu w Paryżu Jacques Chirac, ówczesny mer miasta, zwrócił się do Chalanda z propozycją, aby ten wyszukał i odwzorował we Francji szopki z różnych zakątków świata. Na wystosowany przez Chalanda apel odpowiedzieli bez wahania najwięksi współcześni pisarze, kompozytorzy, technicy, elektronicy, informatycy i aktorzy. Z gronem przyjaciół artystów 
oraz z żoną Odile Verdier tworzy niezwykłe szopki-teatry. W ten sposób powstają: Szopka prowansalska, Szopka neapolitańska, Szopka madrycka, Szopka słońca, Szopka krakowska, Szopka z Andów, Szopka paryska.

Dziś Paul Chaland jest właścicielem dziewięciu szopek, które wystawia na całym świecie. Jego szopki-teatry imponują rozmiarami (od 15-18 metrów długości, 4-5 metrów szerokości 
i do 4 metrów wysokości). W większości są sterowane komputerowo. Oświetla je ponad sto reflektorów. Szopki Paula Chalanda  zamieszkuje od 120 do 450 postaci, wśród których jest od 30 do 120 postaci ruchomych o wymiarach  od 30 - 160 centymetrów. Teksty do spektakli są pisane przez wybitnych współczesnych autorów, a swoich głosów użyczają znani aktorzy m.in.: Marcello Mastroianni, Claudia Cardinale. Do Szopki krakowskiej, prezentowanej przez Chalanda muzykę skomponował Zygmunt Konieczny, a śpiewała Anna Szałapak. W tym roku miasto Gordes w Prowansji czyniąc ukłon w stronę Krakowa, wystawia centralną część Szopki krakowskiej. Oprócz ogromnych szopek-teatrów Paul Chaland posiada również dużą kolekcję szopek o średnich wymiarach. 
 

Simon Juglas – stworzyła i ubrała wszystkie nieruchome postaci szopki i wyrzeźbiła głowy wszystkich figur. Nazywana jest Diorem kukiełek. Jako pierwsza zaczęła tworzyć postacie współczesne dla szopek. Jej lalki są niezwykle cenione, szczególnie w USA, gdzie z wielkim powodzeniem sprzedawane są na licytacjach. Tworzeniem kukiełek zajęła się przez przypadek. Jako uczennica szkoły stomatologicznej została zaproszona przez akademię sztuk pięknych, do uczestnictwa w kursie odlewania protez. Rzeźbiarstwo zwyciężyło nad stomatologią. Poświęciła kilka miesięcy pracy, aby stworzyć unikatowe figurki Szopki prowansalskiej.

Jean-Paul Fabre – twórca postaci ruchomych szopki. Studiował optykę. W 1970 roku zobaczył w telewizji ruchomą marionetkę Simon Juglas. Autorka postaci nie znajdując 
we Francji animatora dla swoich figurek, zlecała tę czynność specjalistom z Niemiec. 
Jean Pierre Fabre zaoferował jej swój talent, wyobraźnię i entuzjazm, bo animacja była jego pasją od dzieciństwa. Już ojciec nauczył go konstruowania prostych mechanizmów. Spotkanie z Simon Juglas rozpoczęło w jego życiu okres wielkiej przygody z szopką. Przerwał studia i całkowicie poświęcił się pracy nad ożywianiem figurek.

Maurice Coupin – twórca scenografii do szopki. Przez 29 lat pracował w branży optycznej.  Został zwolniony z pracy z powodu redukcji etatów i po tym zdarzeniu zajął się tworzeniem scenografii do szopek. Każdy element scenograficzny wychodzący spod ręki Maurica Coupina to prawdziwy majstersztyk. Wszystko zadziwia swoją autentycznością. Tworzy spójne kompozycje o szczegółowo dopracowanych detalach.
 
Pierre Briffa - autor muzyki. Młody kompozytor z Awinionu, oczarowany szopką i tekstem Michela Tournier stworzył do tego spektaklu oryginalną muzykę.

Michel Tournier - autor tekstu. Powieściopisarz, filozof, eseista. Urodził się w Paryżu 
w 1924 r. Naukę rozpoczął w gimnazjum Saint–Eremberg, następnie kontynuował ją w gimnazjum w Saint-Germain-en–Laye. Studiował prawo i literaturę na Sorbonie. Tam też 
w 1946 roku uzyskał dyplom za pracę na temat Platona. W tym samym roku wyjechał do Niemiec i wykładał na uniwersytecie w Tubingen. W 1949 wrócił do Francji z zamiarem wstąpienia do Stowarzyszenia Filozofów, jednak nie został  przyjęty. Ta porażka zmieniła całkowicie jego zainteresowania. Porzucił karierę nauczycielską i znalazł zatrudnienie jako producent i realizator w Radiu RTF. Pracował tam do 1954 r. Przez kolejne cztery lata pełnił funkcję attaché prasowego w Radiu Europe 1. Od 1958 do 1969 był dyrektorem działu literackiego Editions Plon i w tym czasie rozpoczął karierę pisarską. 

Cała twórczość Michela Tournier jest mocno zakorzeniona w filozofii. Szczególne miejsce 
w jego utworach zajmują mity, które dla Tourniera stanowią źródło poznania. Człowiek jest tworem mitycznym, ale uwikłanym w historię i zdarzenia, które go kształtują i wyznaczają jego byt. Wokół tej teorii pisarz tworzy fabuły i postaci swoich powieści. Określa siebie jako powieściopisarza muśniętego przez promyk metafizycznego słońca.

W 1967 r. otrzymuje pierwszą nagrodę Akademii Francuskiej za powieść Vendredi ou les Limbes du Pacifique – Piętaszek czyli otchłań Pacyfiku.

W 1970 zostaje uhonorowany nagrodą Goncourt za powieść Le Roi des Aulnes (Król olch). Dwa lata później zostaje członkiem Akademii Goncourt i publikuje swoją kolejną powieść Les Meteores. W 1997 roku ukazuje się esej biograficzny powieść w głąb siebie Le Vent Paraclet. W rok później publikuje powieść Le Coq de bruyére.

Refleksja na temat sztuki fotografii i jej  ponadczasowości to tematy kolejnych powieści 
Des clefs et des serrures (1979), Vues de dos (1981).

Gaspar, Melchior, Baltazar (1980) Kacper Melchior i Baltazar – powieść wpisuje Michela Tournier w grono powieściopisarzy chrześcijańskich.

Kolejne dzieła to Gilles et Jeanne (1983), Vol de Vampires (1982), Goutte d’or (1986) 
(Złota kropla). 

Michel Tournier jest również autorem utworów dla dzieci: Vendredi ou la Vie sauvage 
(1979), Pierrot ou les Secretes de la nuit (1979), Barbedor (1980).
 

Biuletyn Informacyjny Biura Prasowego Kraków 2000
Biuro Festiwalu Kraków 2000, 31-028 Kraków, ul. Św. Krzyża 1,
tel. (+48 12) 431 24 80, tel./fax431 24 66, e-mail: BP@krakow2000.pl