Festiwal Tadeusza Kantora
Wystawa Tadeusz Kantor. Niemożliwe
15 czerwca - 16 lipca 2000 r.

Rok 2000 był rokiem wielu jubileuszy związanych z biografią i artystyczną działalnością Tadeusza Kantora. Na ten czas przypadła nie tylko dziesiąta rocznica śmierci artysty, ale też 85-lecie jego urodzin, 45-lecie powstania Teatru Cricot 2, 25-lecie premiery „Umarłej klasy”. Bez wątpienia można więc nazwać rok 2000 rokiem Tadeusza Kantora. Wybór Kantora na jednego z głównych patronów Festiwalu Kraków 2000 podyktowany został chęcią ukazania XX wieku w sztuce poprzez jego twórczość.

Festiwal Tadeusza Kantora poprzez cykl wystaw i różnych imprez, przypomniał tym, którzy towarzyszyli jego sztuce, oglądali jego spektakle, emocje, wspomnienia i wzruszenia jakich doznawali. Tym, którzy nie mieli okazji ich poznać, organizatorzy zaproponowali wędrówkę po śladach artysty i jego wyobraźni. Spotkanie z jego fascynacjami i pamięcią. Dialog z wybitnymi artystami, Antonim Tápiesem i Robertem Wilsonem. Pokazanych zostało wiele przejawów jego artystycznej aktywności i sposobu myślenia.

Większość wystaw poświęconych twórczości Tadeusza Kantora kładła nacisk na jej historyczne znaczenie: ich niewątpliwą zasługą było to, że nieustannie przypominały o randze tego zjawiska, siłą rzeczy ukazując je jednak jako wartość należącą już do przeszłości. Ich charakter dał odczuć współczesnemu odbiorcy dystans, jaki dzieli go od dzieła Kantora - trudno zatem od takich prezentacji oczekiwać, by potrafiły zjednać mu nowych admiratorów.

Pomysł wystawy Tadeusz Kantor. Niemożliwe, zrodził się z potrzeby zniesienia tego dystansu, a ściślej z przekonania, że jest on w istocie iluzoryczny. Kładąc nacisk nie na wkład, jaki Kantor wniósł do historii sztuki, ale na żywotność jego dokonań i zdolność angażowania odbiorcy, wystawa przedstawiła sztukę krakowskiego artysty jako zjawisko bliskie współczesnej wrażliwości. Przedmiotem wystawy były zatem happeningi, akcje i projekty parakonceptualne - a więc te działania Kantora, w których doszło do podważenia konwencjonalnych wyobrażeń na temat sztuki, dzieła, wystawy. Realizacje, o których mowa pochodziły z okresu na ogół pomijanego lub bagatelizowanego przez większość badaczy i kuratorów, a który dla Kantora miał znaczenie kluczowe. Zapoczątkowany Wystawą Popularną (Galeria Krzysztofory, Kraków 1963) i zakończony projektem Wszystko wisi na włosku ( Galeria Foksal, Warszawa 1973), czas ten, pełen rozterek i wątpliwości, niekiedy chaotycznego poszukiwania dróg, był zarazem czasem twórczego fermentu i odkryć, których znaczenie dopiero w przyszłości miało się odsłonić. Wyzwoliwszy się z rutyny artystycznego postępowania, Kantor odważył się wówczas wyruszyć w niezbadane dotychczas rejony i docierać - jak sam powiadał - do granic Niemożliwego. To dzięki tej podróży, dzięki eksperymentom, które w jej trakcie podejmował, mógł później stworzyć swoje spektakle-arcydzieła: Umarłą klasę i Wielopole, Wielopole.

Sztuka, którą zrodził ów czas poszukiwań, jawi się dzisiaj jako wyraz duchowej kondycji schyłku tysiąclecia. Odnajdujemy w niej brak zaufania do pewników, poczucie utraty stałych punktów oparcia, nieograniczoną swobodę wyboru, otwartość na płynące zewsząd inspiracje i gotowość do podjęcia ryzyka - połączoną z niepewnością co do jego efektów. Sztuka ta wciąż więc może nam pomóc w odkrywaniu prawdy o nas samych.

By było to jednak możliwe, twórczość Kantora musiała być wydobyta z muzealnego kontekstu, w jakim się ją zazwyczaj sytuuje i zaprezentowana w sposób przemawiający do dzisiejszego widza. Wystawa Tadeusz Kantor. Niemożliwe uczyniła to poprzez atrakcyjny pokaz dokumentacji prac artysty (ze względu na charakter tych prac wystawa opierała się przede wszystkim na dokumentacji) - dokonany dzięki zróżnicowanym środkom i technikom. Ogromne powiększenia fotograficzne, videoprojekcje, slajdy, zapisy na tradycyjnej taśmie filmowej (16 mm), zapisy dźwiękowe, CD ROM - wszystko to przyczyniło się do stworzenia spektakularnej multimedialnej całości, pozwalając w ten sposób na skuteczne dotarcie do odbiorców ukształtowanych przez dzisiejszą kulturę wizualną.

Miejsce i termin wystawy:
Bunkier Sztuki - Galeria Sztuki Współczesnej, Kraków, Pl. Szczepański 3a
Kurator wystawy: Jarosław Suchan
15 czerwca - 16 lipca 2000 r.

Organizatorzy:
Bunkier Sztuki - Galeria Sztuki Wspó
łczesnej
Centrum Sztuki Współczesnej - Zamek Ujazdowski, Warszawa
Galeria Foksal, Warszawa
Biuro Festiwalowe Kraków 2000

Imprezy towarzyszące wystawie Tadeusz Kantor. Niemożliwe, zostały zorganizowane dzięki wsparciu British Council, Goethe Institut oraz Institute Français.

 

Złoci Sponsorzy

Zrealizowano przy pomocy finansowej 
Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego

Patroni medialni